ابى عبد اللّه الحسين ( ع ) سرور جوانان بهشتى ، دردانه جد بزرگوارش مصطفى و يكى از پنج تن اهل الكسائي بود كه خداوند پلشتيها را از آنان زدود و پاك و منزه‌شان ساخت و بنا به نص بيشتر مورخين و محدثين و مفسرين كتاب خدا پيامبر خدا ( ص ) در برابر مسيحيان نجران بدانان مباهات فرمود . و به نص صريح پيامبر ، پدرش و برادرش ، امام بود . حضرت در پنجم شعبان سال چهارم هجرت در مدينه به دنيا آمد و از اسماء بنت عميس آمده است كه فاطمهء زهرا ( س ) او را يك سال پس از تولد برادرش حسن ، به دنيا آورد و پيامبر ( ص ) نزد وى آمد و فرمود : اى اسماء فرزندم را بياور و او نيز نوزاد را در حالى كه در خرقه سپيدى بسته شده بود به ايشان داد پيامبر خوش‌حال شد و در گوش راستش اذان و در گوش چپ ، اقامه خواند و آنگاه او را بر زانوى خود نشاند و گريه كرد . گفتم : پدر و مادرم به فدايت اى رسول اللّه ، گريه تو براى چيست ؟ فرمود : به خاطر آنچه كه پس از من بر سرش مىآيد گريه مىكنم او را گروه جفاپيشه‌اى كه خداوند هرگز از شفاعتم برخوردارشان نخواهد ساخت ، به قتل مىرسانند و در ادامهء سخنانش به على ( ع ) فرمود : اى ابو الحسن آيا او را نامگذارى كرده‌اى ؟ پاسخ داد : در نامگذارى او ، هرگز بر تو پيشى نخواهم گرفت و من دوست داشتم كه او را « حرب » بنامم . فرمود او را « حسين » بنام . و در روز هفتم همچنانكه پيش از آن با برادرش حسن كرده بود ، يك گوسفند قربانيش كرد و هموزن مويش ، نقره تصدقش نمود . و در بيشتر روايات آمده كه او از پستان مادرش يا ديگرى شير نمىخورد و تنها